Τώρα που όλοι υποχρεώνονται, από θεούς και δαίμονες, εχθρούς και φίλους, συνείδηση και συμφέρον, να κάνουν κάτι κοινό που δεν θέλουν, ίσως, για να με εκθέσουν, με αφήσουν να κάνω κάτι που θέλω...
Είναι πραγματικά οδυνηρό να παρακολουθώ τις αμόρφωτες, συχνά κι αγράμματες, στρατιές βουλευτών, παραγόντων και αναλυτών, όλους αυτούς τους γονατισμένους μπαρμπαγιώργους που το μοναδικό τους προσόν είναι η εξειδίκευση της ακοής τους στον ήχο της δεκάρας, να αυτοβαφτίζονται γνώστες της πραγματικότητας και οι περισσότεροι να τους ακούν και να τους πιστεύουν.
Δεν μπορώ να ρίξω το φταίξιμο στο χρόνο και να ξεμπερδέψω. Πιστεύω ή, καλύτερα, έχω να ανάγκη να πιστεύω πως οι ώρες, καθώς ακούραστα σκάβουν στα πρόσωπά μας ρυάκια, έχουν συνενόχους. Που με πλήρη γνώση των πράξεών τους μετατρέπουν τα ρυάκια άλλοτε σε επικίνδυνους χειμάρρους κι άλλοτε σε μικρές, ζωοδότρες οάσεις.
"Κι αν νικημένη η ομορφιά, ανίκητα τα μάτια,
που κάποτε λοξοδρομούν και βρίσκουν μονοπάτια.
Κι αν μεγαλώνω, το παιδί χτίζει γλυκιά αλήθεια
και πλάθει μες στην πόλη του γαλήνης παραμύθια.
Και σαν τα ερωτήματα ζητήσουν απαντήσεις,
ξεχειλισμένες μαγικές μέσα μου συγκινήσεις."
Άρης Άλμπης