Παλιέ μου φίλε, σε ξαναβρίσκω!

είπε η Άνοιξη στο γέρικο κορμό.

Κι έστειλε δυο ανθάκια να του χαϊδέψουν τις πληγές του χειμώνα.

Παίζαμε κρυφτό... (25 λέξεις)

Μέρες άνοιξης

Κάτι όμορφο

Μες στη γκρίζα πολιτεία, μια σταλίτσα χρώμα.

Μες στον αφιλόξενο κόσμο, φίλοι πιστοί .

Μες στις φυλακές, μια χαραμάδα ουρανού.

Όμορφη ανάρτηση, φιλάκια #4

Άνοιξη και βγήκα στην blogογειτονιά να... ασβεστώσω!
Μια προνομιακή γειτονιά. Μπορείς να παίξεις, να καλημερίσεις, να πεις τις απόψεις σου και τον πόνο σου, να κάνεις το μεράκι σου.
Κι όλα αυτά δίχως αδιάκριτα και ξινά βλέμματα, δίχως αδιάκριτες και ξινές ερωτήσεις.
Γιατί μπορείς να επιλέξεις τους γείτονές σου!
Τέτοιες γειτονιές μ' αρέσουν, και τέτοιες, φυσικά, δεν ήταν αυτές που μεγάλωσα.

Μια ευκαιρία για τον Παύλο - Ενιαία κίνηση bloggers

Μια ευκαιρία; Δεν θα έπρεπε όλες οι ευκαιρίες χαλί κάτω από τα πόδια του να απλώνονται; Αφού πρόκειται για ένα παιδί!

Ένα τυχερό παιδί μάλιστα, που η οικογένειά του το νοιάζεται και είναι ικανή να του συμπαρασταθεί, και το μέρος που ζει δεν το 'χει χτυπήσει πόλεμος ή κάποια φοβερή καταστροφή. 

Όμως δεν αρκεί να είσαι ένα από τα τυχερά παιδιά.

Μην τις λυπάσαι τούτες τις φθαρμένες γρίλιες

Τινάζεις από πάνω σου τη θλίψη του σπιτιού, προσπερνάς βιαστικά τον γερασμένο θόρυβο της πόλης και κατηφορίζεις στην εξοχή.

Αναπνέεις τον καθαρό αέρα και τη λύτρωση, εκείνη που σου δίνει τούτο σπιτάκι. Κι ας είναι μες στον καθαρό αέρα, τι χαίρεται, σκέφτεσαι, έτσι που είναι; Και δίνεις παράταση στην ανυπόφορη ζωή σου. Παντού τα ίδια, λες κι απλόχερα συμπονάς αυτό το άτυχο...