Ακόμα και τώρα η ζωή είναι ωραία!

Τώρα, που για πάντα κλείνουν τα ματόθυρα,

ακόμα και τώρα η ζωή είναι ωραία!

1ο Δρώμενο Χαϊκού

Κόβουν τα κλαδιά

φυτεύουν τα σύρματα

βρέχει αγκάθια

Το κόκκινο νυφικό (συλλογικό διήγημα)

Βασισμένοι σε μια ιδέα της Μαριλένας, 12 bloggers γράφουμε, χωρίς καμιά συννενόηση, "Το κόκκινο νυφικό".

Εφιάλτης με άρωμα κανέλας

Η ώρα ήταν έντεκα το πρωί. Ο παππούς ζητούσε κιόλας τον τρίτο του ελληνικό. Η γιαγιά αρνιόταν πεισματικά να του φτιάξει κι εκείνος την απειλούσε πως θα την χωρίσει. Κλαιγόταν για την άσπλαχνη γυναίκα που του φόρτωσε η άδικη μοίρα, η γιαγιά όμως δεν μπορούσε να διαθέσει άλλον από το χρόνο της για ν’ ασχοληθεί μαζί του. Η κόρη της μαγείρευε κι έπρεπε να ελέγξει. Το κοκκινιστό θέλει και μια πρέζα ζάχαρη. Η κόρη τής θύμιζε πόσα χρόνια μαγείρευε για την οικογένεια κι έκανε την κίνηση για την οποία η Βασούλα ανυπομονούσε. Στριμωχνόταν ανάμεσα στη γιαγιά και τη μάνα, πλησίαζε στην κουζίνα όσο πιο πολύ μπορούσε και περίμενε. Να ανοίξει η μάνα το βαζάκι, να βάλει μέσα το κουτάλι, να πέσει η κανέλα μες στην κατσαρόλα και να μυρίσει το σπίτι σαν χριστουγεννιάτικο γλυκό!

Έτσι κυλούσαν οι Κυριακές.

Πλέω στη νύχτα (και στο χάος!)

Στο Καταφύγιο του έρωτα

Τα μάτια μου, που κλαίνε ιστορίες ξεχασμένες, η βροχή, που παίζει με τα σχέδια των διοργανωτών. Τα μπαλόνια που δραπετεύουν, εγώ που μένω καθηλωμένος στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Όλα χωρούν σε μια τέτοια μέρα κι όλα απουσιάζουν από ένα τέτοιο γεγονός.

Η γριά ταχινού

Πάλεψα για μια όμορφη ζωή, έζησα μια όμορφη ζωή κι έχω κάνει σκοπό μου να ομορφύνω τις ζωές όλων των παιδιών! Πονάω κάθε φορά που βλέπω ένα αγγελούδι να υποφέρει.