Σάββατο, 24 Απριλίου 2021

Η νύχτα που έσβησαν τ' αστέρια


Είναι μια νύχτα θυμωμένη. Σφίγγει τα σύννεφα στις χούφτες της κι εκείνα δεν μπορούν ν' ανασάνουν.

Έχω δρόμο πολύ να κάνω. Για να πάω πού; Τουλάχιστον ως εκείνον. Ποιον; Όποιον χρειάζεται μια αγκαλιά. Τη δική μου αγκαλιά. Ταλαιπωρημένη, ακόμα ζεστή. Ντυμένη τα ξέφτια της Κυριακής, λουσμένη στην καταιγίδα της Δευτέρας.

Τα βήματα μ' οδηγούν σε μονοπάτι που δεν έχω ξαναπερπατήσει μα κάτι μου θυμίζει. Περιφραγμένο από έναν παλιό πόλεμο. Έχω μπει σε μονόδρομο λοιπόν. Μόνο μπροστά ή μόνο πίσω. Ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Ασφυξία! Και τα σύννεφα να θέλουν να κλάψουν και να μην μπορούν μήτε ν' ανασάνουν. Ασφυξία! Κι όλο να γλιστρούν προς τα κάτω. Αγωνίζονται να ξεφύγουν από τις χούφτες της νύχτας. Θα με πλακώσουν;

Τώρα παίρνει πρωτοβουλία ο αγέρας. Για να σώσει τα σύννεφα. Φυσάει δυνατά να τα ελευθερώσει μια κι έξω. Μένουν όμως εγκλωβισμένα τα σύννεφα και σβήνουν τ' αστέρια!

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης. 

Ανατριχιάζει το σύμπαν και ο ουρανός γεμίζει σύνορα. Τα μάτια υποχρεούνται να ακολουθούν συγκεκριμένες γραμμές οριζόντων για να μην πληγωθούν.

Κατάσταση εξαίρεσης.

Μαλώνουν τα βουνά με τον αγέρα. Τα δέντρα τους θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να στοχεύσει σωστά αλλά εκείνος τα αγνόησε. Και απειλεί η θάλασσα, τα κύματά της θα πνίξουν όσους χάραξαν σύνορα στον αγαπημένο της, τον ουρανό.

Εγώ πρέπει να συνεχίσω. Έχω την ευθύνη να κάνω μια αγκαλιά. Δε με νοιάζει που δε βλέπω πού πηγαίνω. Γιατί και πριν από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κάποιες θολές αναμνήσεις ονείρου με οδηγούσαν.Λίγο λίγο συνηθίζω το σκοτάδι και προχωράω. Σε τακτά διαστήματα σηκώνω το βλέμμα και ακολουθώ τις ορισμένες γραμμές των οριζόντων. Λαχταράω ένα βλέμμα ελεύθερο αλλά τα μάτια μου πειθαρχούν στα σύνορα, δεν θέλω να πληγωθώ.

Μα πληγώνομαι. Μια στις πέτρες του δρόμου που δεν διακρίνω, μια στον πλαϊνό φράχτη που δεν αντιλαμβάνομαι πλέον τις διαστάσεις του. Χρειάζομαι φως!

Κι έχω μια μελαγχολία που δεν μπορώ να δω τ' αστέρια... μια ανησυχία μήπως δεν τα ξαναδώ ποτέ... ένα χτυποκάρδι που συνηθίζω το σκοτάδι...

Γύρω κανείς. Άλλοι στα βουνά, άλλοι στη θάλασσα. Απ' το μετερίζι του καθένας ρίχνει ευθύνες και συνηθίζει το σκοτάδι.

Τώρα διασχίζει παράνομα τον ουρανό, μέσα από τις απαγορευμένες γραμμές των οριζόντων, ένα βλέμμα. Δεν το έχω ξαναδεί μα κάτι μου θυμίζει. Ρίχνεται στα φανάρια του δρόμου και τα ανάβει. Φτιαγμένα από καιρό, ενθύμιο μιας συμφωνίας ειρήνης, δεν άναψαν ποτέ. Και χάρη στο βλέμμα μού δίνουν το φως που χρειάζομαι για να μη συνηθίσω το σκοτάδι.

Τώρα προχωράω χωρίς να πληγώνομαι. Τώρα τολμάω να σηκώσω τα μάτια στον ουρανό. Να πιστέψω πως είχα δίκιο, φως χρειαζόμουν μες στο σκοτάδι και όχι σύνορα. Να αναρωτηθώ γιατί θύμωσε η νύχτα.




Ήταν η συμμετοχή μου στη μίνι σκυτάλη της Μαίρης.

Μετά από καιρό ξανά στη γειτονιά επειδή blogoφίλες/οι με σκουντήσανε! 😍Θα επανέλθω με υπέροχα νέα 😉





23 σχόλια:

  1. Mια υπέροχη μάχη με τον εσωτερικό κόσμο μου παρουσιάζεται εδώ και χαίρομαι που βγαίνει ο εαυτός νικητής που έχει τόσο ελπιδοφόρο τέλος που δεν αφήνεται να χαθεί, που δεν ξεχνά την αρχή του αλλά πολεμάει για τη πορεία του διεκδικώντας! Σ' ευχαριστώ Αλεξάνδρα μου για τη συμμετοχή σου είχες όντως καιρό και μας είχε λείψει η οπτική σου! Φιλιά να περνάς καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μας έλειψες, μας έλειψε η πένα σου, ο στοχασμός σου, τα βαθιά νοήματα όπως της συμμετοχής σου εδώ.
    Φως θέλουμε για να μη συνηθίσουμε στο σκοτάδι. Μην κλείνεις τα φώτα σου λοιπόν. Να σε βλέπουμε
    Θαυμάσιο...
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχη η συμμετοχή σου Αλεξάνδρα μου!
    Μας έλειψες πολύ!
    Αναμένω τα ευχάριστα νέα
    Φιλιά πολλά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ όμορφο το κείμενό σου Αλεξάνδρα.Πράγματι θέλουμε το φως για να προχωρήσουμε και όχι το σκοτάδι.
    Συγχαρητήρια και καλώς ήρθες και πάλι.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι όμορφο και ποιητικό κείμενο! Πολύ μου άρεσε!
    Μας είχες λείψει πολύ, Γουμαν μου! Καλώς ήρθες πάλι στα παλιά σου τα λημέρια!
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εξαιρετικό! Τι υπέροχες παρομοιώσεις!
    Πολύ δυνατή η συμμετοχή σου Αλεξάνδρα μου! Πόσο χαίρομαι που ξαναδιαβάζω από τη πένα σου δημιουργίες.
    Να 'σαι καλά και να χαμογελάς!
    Μπράβο για την πανέμορφη συμμετοχή σου. Σε φιλώ γλυκά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μας άνοιξες όμορφες εικόνες, με τόσες παρομοιώσεις σαν σουρελιστικός πίνακας όπου το φως είναι στην άκρη του και η διαδρομη μέχρις εκεί περνά μέσα από λαβύρινθο σκέψεων. Ένας υπέροχος διαφορετικός τρόπος γραφής. Καλώς μας γύρισες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αλεξάνδρα μου καλώς όρισες! Ομολογώ μας έλειψες! Και ελπίζω αυτή η επιστροφή να είναι μόνιμη.
    Μάλιστα αυτή η επιστροφή σου έχει μέσα της μια ανοιχτή αγκαλιά με ένα κείμενο υπέροχο, ποιητικό, λυρικό, γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και προσεγγίσεις.
    Πήρες μια εξαιρετική εικόνα και της έδωσες ζωή. Τη γέμισες με σκέψεις, με αγωνίες και φόβους. Την έντυσες με προσδοκίες.
    Μου άρεσε πάρα πολύ. Την αγάπησα τη νύχτα που έσβησαν τα αστέρια! Ξέρεις τις ευαισθησίες μου σε τέτοιες προσεγγίσεις.
    Υπέροχο καλή μου ειλικρινά.
    Σε ευχαριστούμε πολύ με την καρδιά μας.
    Να είσαι καλά κοπέλα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μια υπέροχη οπτική για το πως βλέπουμε μια εικόνα Αλεξάνδρα μου και εσύ μέσα από την σκοτεινιά και το αδιέξοδο, μας λες
    πως ακόμα και αν τα σύννεφα σβήσουν τα αστέρια , θα υπάρχουν πίσω από αυτά και κάποια στιγμή θα φωτίσουν το σκοτάδι...
    Ναι πάντα το φως θα είναι εκείνο που θα μας χαρίζει το χαμόγελο και την ελπίδα...
    Καλώς όρισες ξανα με τα ωραία σου καλό σου βραδάκι φιλιαααα..!! 🌙

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ όμορφη η συμμετοχή σου Αλεξάνδρα, συγχαρητήρια.
    Κρατώ κι εγώ το τελευταίο.
    Φως χρειαζόμουν μέσα στα σκοτάδια κι όχι σύνορα.
    Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλό Πάσχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κι έσβησαν τα αστέρια... κι εκεί ξεκινά το το ταξίδι... προς το άγνωστο, χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό... ένα ταξίδι που πληγώνει...γιατί έτσι μας θέλουν... μέχρι που κάποιος θρασύς αποφασίζει να ανοίξει τα δικά του φώτα και τότε θα νιώσεις κι εσύ ότι δεν είσαι μόνος και η ψυχή σου γεμίζει ελπίδα...
    Υπέροχο κείμενο το οποίο απόλαυσα!
    Υξμ καλημέρα μου, Αλεξάνδρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μας έλειψες πολύ!!

    Πάντως ένα αστέρι άναψε στον ουρανό του blogging και είναι το δικό σου.

    Σε φιλώ 🌻

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ένα κουμπί φως κούμπωσε στο φεγγάρι σήμερα! Φωτεινό μου πλάσμα, πόση ελπίδα μέσα από το υπέροχο κείμενό σου. Κατέρριψες με τόσο ποιητικό τρόπο το "όσα δεν βλέπω δεν με πληγώνουν" που μόνο μπράβο θέλω να σου πω!
    Ναι, χρειάζομαι φως για να μην πληγώνομαι τελικά.
    Μου έλειψες πολύ!!
    Φιλιά
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αλεξάνδρα μου συγχαρητήρια για την συμμετοχή σου! Μας έδωσες ένα κείμενο γεμάτο προβληματισμούς, αλλά και αισιόδοξα μηνύματα. Και ναι χρειαζόμαστε φως για να μην συνηθίσουμε το σκοτάδι.
    Φιλάκια κορίτσι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Υπέροχο κείμενο και μία υπέροχη συμμετοχή,μπράβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Έκανες την αγκαλιά σου και έφυγες. Πολύ καλό
    Να σαι καλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μοναδική η ποιητική γραφή σου με τις αλληγορίες και τον στοχασμό της.....Μας έλλειψες .....Σ΄ευχαριστούμε γιά το υπέροχο κείμενο που μας χάρισες και το αισιόδοξο μήνυμα του φωτός που διαλύει τα σκοτάδια....Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Χαίρομαι με τη σειρά μου που επέστρεψες στη μπλογκοδράση.
    Μπορεί να χάθηκαν τα αστέρια, άναψε ένα φως μέσα μας. Να μας δείξει την πάλη μέσα. Τα διλήμματα, τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις. Μόνο αισιοδοξία μπορεί να υπάρχει όταν δεχόμαστε να δούμε τι γίνεται εκεί μέσα, στα σκοτεινά. Όταν δεν το φοβόμαστε.
    Καλό Πάσχα - Καλή Ανάσταση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Καταπληκτικη Αλεξανδρα μου μας ελειψες πραγματικα ειναι υπεροχη η αποδοση της φωτογραφιας μπραβο σου κοριτσι μου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. great post!Like your blog, thank you for sharing.
    (づ ̄3 ̄)づ╭❤~
    luxhairshopcom do you like remy hair?
    These contents have greatly helped me.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Περασα να σου πω οτι εχω αλλαξει την διεύθυνση του ιστιολογιου μου
    και η νεα διευθυνση ειναι αυτη https://morfeasblog.blogspot.com/
    Αν θελεις με προσθετης στα blogs που διαβαζεις

    Ειδα οτι εχεις πολυ καιρο να κανεις αναρτηση
    Χαθηκες κι εσυ
    Ελπιζω να εισαι καλα

    Με εκτιμηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

.

Η φωτογραφία μου
"Κι αν νικημένη η ομορφιά, ανίκητα τα μάτια, που κάποτε λοξοδρομούν και βρίσκουν μονοπάτια. Κι αν μεγαλώνω, το παιδί χτίζει γλυκιά αλήθεια και πλάθει μες στην πόλη του γαλήνης παραμύθια. Και σαν τα ερωτήματα ζητήσουν απαντήσεις, ξεχειλισμένες μαγικές μέσα μου συγκινήσεις." Άρης Άλμπης