Η Βασιλοπούλα που επέλεξε τη σιωπή

Θεσσαλονίκη του '60

Μια μέρα ηλιόλουστη και καταπράσινη κι έναν καιρό ζοφερό κι απάνθρωπο, τότε που η πατρίδα είχε μπει στο γύψο, οι δραχμές του λαού έτρεφαν σκάνδαλα και φασιστικές γιορτές, τα βογγητά των βασανισμένων τρυπούσαν στην καρδιά τα αηδόνια και τα σκότωναν, τότε η οικογένεια Βασιλόπουλου ήταν ευτυχισμένη.

Κοιτούσαν την Ελενίτσα τους, που με κόπο είχαν αποκτήσει ύστερα από δέκα χρόνια γάμου, να μεγαλώνει υγιής και αγαλλίαζε η ψυχή τους. Δίπλα η γιαγιά Ελένη έπλεκε ένα ανοιξιάτικο ζακετάκι για τη μοναδική της εγγόνα, Βασιλοπούλα την φώναζε, και αναπολούσε τα παλιά χρόνια, τότε που με τον άντρα της οργάνωναν χοροεσπερίδες και από το σπίτι τους περνούσε όλη η καλή κοινωνία της Θεσσαλονίκης.

Θεσσαλονίκη αρχές 19ου αι.

Μια μέρα σαν κι αυτή, μαγιάτικο Σάββατο του 1936, είχαν προετοιμάσει, για να υποδεχτούν την Άνοιξη, μια απίθανη γιορτή την οποία ήδη συζητούσε η πόλη, μάλιστα ο ίδιος ο συνταγματάρχης Ντάκος, διοικητής της Χωροφυλακής, αν και απασχολημένος με κάποιους ταραξίες, είχε επικοινωνήσει με τον άντρα της ζητώντας πληροφορίες για το "μεγάλο γεγονός της πόλης μας" όπως την είχε αποκαλέσει! 

Αλλά ποιος πρόκοψε στον τόπο του! Μέσα σε λίγες ώρες οι ταραξίες είχαν πέσει κάτω τραυματισμένοι και νεκροί και εμπόδιζαν την κυκλοφορία. Αναγκάστηκαν να αναβάλουν τη γιορτή, το μεγάλο γεγονός της πόλης! Όμως η κακοτυχία τους είχε και συνέχεια, μια συνέχεια που έμελλε να καταστρέψει το μεγαλείο των Βασιλόπουλων.

Θεσσαλονίκη 1936

Ο αδερφός του άντρα της ήταν κι αυτός στους ταραξίες, πρώτος-πρώτος και αμετανόητος. Και ξαφνικά η καλή κοινωνία της Θεσσαλονίκης τούς γύρισε την πλάτη. Κι όταν δημόσια τον αποκήρυξαν, τον κατηγόρησαν, τον αρνήθηκαν, κι ας τους είχε παραχωρήσει το μερίδιό του της πατρικής περιουσίας χωρίς αντάλλαγμα, βρήκαν το αρχοντικό τους λερωμένο με κόκκινη μπογιά.

Απομονώθηκαν και σιώπησαν για πάντα. Σίγησε η κοινωνική ζωή, σίγησαν τα όνειρα. Και διένυσαν αιματοκυλίσματα πολλά στη σιωπή, όμως στη ζωή και σε σπίτι με τοίχους καθαρούς.

Θεσσαλονίκη 1936

.

Σιωπηλοί πορεύτηκαν μέχρι σήμερα που η Βασιλοπούλα Ελενίτσα, 17 χρονών πια, άρθρωνε τους πρώτους της θορύβους. Βασανιστήρια, νεκροί, στέρηση ελευθερίας, εξορία... Τι λέξεις! Που η Ελενίτσα τοποθετούσε με πάθος σε προτάσεις εξωφρενικές, ταιριαστές μόνο σε ταραξίες. Τους αναστάτωνε, τους φόβιζε, μα, ήσυχοι άνθρωποι, δεν της κακοφέρονταν, σιωπούσαν, και μονάχα την παρακαλούσαν να μη φωνάζει, να σωπάσει. Της χάιδευαν απαλά το μέτωπο, κρυφά να μαντέψουν κάποια αρρώστια και προσεύχονταν ό,τι κι αν είχε, να περάσει, να σωπάσει για πάντα.

Θεσσαλονίκη στη δικτατορία

Και σώπασε! Όταν της αρνήθηκαν να κρύψουν στο σπίτι τους την παιδική της φίλη, μια φτωχιά κόρη προσφύγων, ακατάλληλη για μια βασιλοπούλα, ξάπλωσε και δεν ξανασηκώθηκε. Δεν ξαναμίλησε. Τη σιωπή είχε διδαχτεί και με τη σιωπή της βροντοφώναξε "Ψωμί - παιδεία -ελευθερία"

Τα χρόνια πέρασαν στη σιωπή με μόνη φωνή εκείνη των γιατρών, που, ανήμποροι να κάνουν το θαύμα, σιωπούσαν τελικά κι εκείνοι. Η γιαγιά σιώπησε για πάντα με το φυσικό τρόπο και οι γονείς, όταν κατάλαβαν πως έρχεται η σειρά τους, πως ό,τι έκαναν για να προστατέψουν το μοναχοπαίδι τους απέτυχε, επέτρεψαν σε εκείνο το φτωχό, κουτσό πια από τα βασανιστήρια, κορίτσι να μπει στο σπίτι και να πλησιάσει ξανά τη Βασιλοπούλα τους.

Θεσσαλονίκη του '80

Και τότε δεν έγινε το θαύμα. Η Ελενίτσα αναγνώρισε την παιδική της φίλη, που τόσο άκαρδα της είχαν απαγορέψει να συναντά, θυμήθηκε τα ελάχιστα παιχνίδια τους στην αυλή της εκκλησίας, χαμογέλασε, μέσα της, και συνέχισε τη σιωπηλή διαμαρτυρία της.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενό μου 😊 με αφορμή το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης που τοποθέτησα στην εποχή της δικτατορίας. Στο pop up βιβλιαράκι αριστερά πατάτε για να πάρετε κι εσείς μέρος.

Την εμπνεύστηκα σήμερα που ήρθαν φίλοι στο σπίτι και συζητούσαμε σχετικά με την ημέρα και τώρα συζητάμε για όλα αυτά:

-Η ωραία κοιμωμένη

-Ο ματωμένος Μάης του 1936

-Η δικτατορία στη Θεσσαλονίκη

-Η ιστορία του Λούνα Παρκ της Θεσσαλονίκης