Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Ζουμπούλια Ιταλίας (II)


(συνέχεια από εδώ)


Συναντήθηκαν στην Κάμπο ντε Φιόρι. Εκείνος τραγουδούσε με την κιθάρα του κι εκείνη πουλούσε ζουμπούλια Ιταλίας. Ήταν, φυσικά, ζουμπούλια που μπορούσε να βρει κανείς οπουδήποτε, όμως στέκονταν να την ακούσουν. Να ακούσουν το παραμύθι της. 
Σ΄ένα ξύλινο καροτσάκι έβαζε τα χρωματιστά γυάλινα βάζα με τα ζουμπούλια. Τα χάιδευε, τα μύριζε κι έπαιζε μαζί τους και ύστερα άρχιζε τις ιστορίες. Ήρωάς τους ήταν πάντα ένα μικρό, σοφό, αγόρι, ο Τζορντάνο,, που, κυνηγημένος, από το θεό Ινκόλτο, μετακινούνταν συνεχώς από βάζο σε βάζο και φύτευε ήλιους και...

Εκείνος ζούσε τ'  όνειρό του, να βρει τον έρωτα της ζωής του. Κι εκείνη έψαχνε αύρες σε μέρη εκτελέσεων, ζητούσε καραμέλες από τα παιδιά για να κόψει τη φόρα στην ενηλικίωσή της. Εκείνος της χάριζε δαχτυλίδια κι εκείνη κρυμμένους στα συντριβάνια ήλιους. Πόσο θα έμεναν μαζί;

"Είσαι ένα όνειρό μου που γίνεται πραγματικότητα!"
"Θέλω να με ονειρεύεσαι..."
Κι αργότερα:
"Φτιάχνεις μια εικόνα κάθε φορά και προσπαθείς να χωρέσεις τον εαυτό σου μέσα της...Έλα να βγούμε στον κόσμο!"
"Μιλάς κι εσύ που ζεις μες στα παραμύθια!"
"Εγώ δεν χωράω πουθενά, το ξέρω. Πάω όμως και στα παραμύθια,πάω και στον κόσμο. Περαστικοί είμαστε από αυτή τη ζωή, ας πάμε παντού!"
"Παντού; Δεν έχω καμία όρεξη να πάω σε κάποιον από τους ήλιους σου και να καώ!"
Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε πείσματα κι ανείπωτα, χώρισαν.

Και νάτην τώρα κάτω από το μπαλκόνι του! Μπορεί να πήγαινε παντού, αλλά στα ίδια πάντα γύριζε...

Ο πατέρας της, Γερμανός, και η μητέρα της, Αμερικανίδα, είχαν γνωριστεί στην Ελλάδα. Ερωτευμένοι εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο και περνούσαν τις διακοπές τους με τη μοναχόρη τους στη Γερμανία, στην Αμερική και σε εξωτικά νησιά. Όταν χώρισαν, επέστρεψαν στις πατρίδες τους κι έστειλαν τη μικρή εσωτερική στη Γαλλία. Κι εκείνη, μόλις ενηλικιώθηκε, ήρθε στην Ελλάδα. Στη γη του πραγματικού γονιού της, του έρωτα. 



Τυχαία, λοιπόν, βρισκόταν κάτω από το μπαλκόνι του; Και τι να κάνει; Να την αφήσει να τον δει σε αυτή την κατάντια; Χωρίς πολύ να το σκεφτεί, έδωσε στο μικρό του πρώτου την επιστολή της δασκάλας.
"Να τη δώσεις στην κυρία που πουλάει τα ζουμπούλια και να της δείξεις το μπαλκόνι μου."




Η κυρία Βασιλοπούλου ήταν η αγαπημένη του δασκάλα. Και η αγαπημένη των περισσότερων παιδιών. Αλλά όχι και των συναδέλφων και των γονιών. Την ώρα των μαθηματικών πήγαινε την τάξη της στη λαϊκή αγορά, της ιστορίας στο δέντρο που οι Γερμανοί κρεμούσαν τους εκτελεσμένους, της γλώσσας στο σπίτι των αδέσποτων! Δεν πρόλαβε να μείνει ολόκληρη τη χρονιά στο σχολείο. Έφυγε νύχτα... Αφήνοντας ένα γράμμα σε κάθε μαθητή της. 

"Μην ξεχάσεις ποτέ πως είσαι σημαντικός. Όπως όλα τα παιδιά στον κόσμο, μα και για το χαρακτήρα σου και τα χαρίσματά σου. Σε παρακαλώ, μην εγκαταλείψεις το ταλέντο σου στην ποίηση."


Αχ, αυτά τα "μη" της κυρίας Βασιλοπούλου! Πάντα τόσο τρυφερά! Όσο κι αν την αγαπούσε, δεν ακολούθησε τη συμβουλή της για την ποίηση. Δεν τον συγκινούσε η ιδέα να γίνει ποιητής. Σε  καμιά... εικόνα που είχε για τους επιτυχημένους ενήλικες δεν χωρούσε ένας ποιητής. Κι αν τώρα διάβαζε ξανά και ξανά το γράμμα, ήταν γιατί είχε ανάγκη να ακούσει από κάποιον πως είναι σημαντικός. Για αυτό κι έκανε την παιδιάστικη σκέψη με την επιστολή. Για να δείξει σ' εκείνη, πως, παρά την κατάντια του, είναι σημαντικός. Ή ήταν...;
Και σαν θα διάβαζε το όνομα στο φάκελο θα πήγαινε ο νους τη σ' εκείνον;




πηγές εικόνων: εδώ, εδώεδώ







25 σχόλια:

  1. Αλεξάνδρα μου δεν έχω λόγια!
    Διάβασα και το πρώτο μέρος και ανυπομονώ για το επόμενο...μυθιστόρημα ολόκληρο γράφεις!
    Και τι μυθιστόρημα! Από εκείνα που τα διαβάζεις απνευστί που θες να πας παρακάτω, αλλά δε θες και να τελειώσει!
    Είμαι ενθουσιασμένη!! Μπράβο!!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν φταίω εγώ για το... μυθιστόρημα, η Ελένη και οι λέξεις της!
      Ενθουσιασμένη κι εγώ με το σχόλιό σου! Χι,χι! ♥

      Διαγραφή
  2. Και αναρωτιόμουν πώς θα τη τελειώσεις την ιστορία, αλλά εσύ με μεγάλη μαεστρία, έβαλες δεύτερη ιστορία στην ιστορία σου για να μας κρατήσεις σε αγωνία!
    Η φαντασία σου οργιάζει, πως τον σκέφτηκες τον κατατρεγμένο Τζορντάνο, τα ζουμπούλια, τα μπαλκόνια και τη δασκάλα!!!
    Πάμε τώρα στη συνέχεια!
    ΑΦιλάκιαααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Εγώ δεν σκέφτηκα τίποτα, οι ήρωες μού είπαν την ιστορία τους!
      Πάντως, στην επόμενη ανάρτηση η ιστορία τελειώνει...
      ♥♥♥

      Διαγραφή
  4. Μη βάλεις σήμερα το τέλος, γιατί πρέπει να πάω στα παιδιά που με θέλουν κάτι!
    Να την βάλεις αύριο ας πούμε, που θα είμαι όλη μέρα στο σπίτι!
    Ναι; Ναι!
    Και πού είσαι; Το νου σου! Να έχει χάπι εντ!
    Κι αυτά τα ότι δήθεν μου τάχα μου σ' εκβιάζω, εγώ τ' ακούω βερεσέ!
    Μουάχαχαχα!

    😘

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, αύριο. Μία συνέχεια κάθε μέρα βάζω!
      Και μ' εκβιάζεις και αδιαφορείς γι' αυτά που λέω...Μαζεύω...

      Διαγραφή
  5. Αλεξάνδρα μου, όταν το εκδώσεις σε βιβλίο θέλω αντίγραφο με την υπογραφή σου και ειδική αφιέρωση! Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χι,χι! Εντάξει! Κι όταν θα πάρω το Νόμπελ, θα έχεις θέση μπροστά-μπροστά!
      Καλό βράδυ!!!

      Διαγραφή
  6. Καλά δεν έχω λόγια!!! Και περιμένω τη συνέχεια ...αδημονώ!!
    Μα πόσο ωραία γράφεις!!!!
    Καλό Σαββατόβραδο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, έτσι; Κι εγώ δεν έχω λέξεις για τη συνέχεια!!! Χι,χι! ♥

      Διαγραφή
  7. Τι όμορφα που γράφεις! Είχε πολύ ζωντάνια ο λόγος σου, μπράβο πραγματικά!
    Και τι άσχημα που δεν πρόσεξα ότι είναι συνέχεια από την αρχή... Γκρίνιαζε ο μικρός και το παρέλειψα!

    Θα την διαβάσω μαζί με το επόμενο σίγουρα!

    Χάρηκα που σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η πένα σου με την ζωντάνια της ξέρει να μας κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και να μας κάνει να περιμένουμε το αύριο με ανυπομονησία για την συνέχεια.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις, το ξέρεις αυτό, έτσι δεν είναι; Ο λόγος σου έχει ροή, εικόνες, φαντασία και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Διάβασα με μια ανάσα τη συνέχεια και τη λάτρεψα. Περιμένω τώρα να δω πώς θα εξελιχθεί η ιστορία σου και πώς θα τελειώσει. Φιλιά και καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αλεξάνδρα μου χαίρομαι πολύ που το ξεκίνησες....! είναι πολύ όμορφο. Δεθήκαμε με την ιστορία του και τους χαρακτήρες του και προσμένουμε.
    Πολύ εμπνευσμένη η απόπειρά σου για κάποιο διήγημα ή νουβέλα ανάλογα τι έκταση θα του δώσεις.
    Όμορφη μέρα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αλεξάνδρα μου στο χω ξαναπεί πόσο λατρεύω την πένα σου....περιμένω με αγωνία να δω πως τελειώνει αυτή η υπέροχη ιστορία....
    Με πέντε λέξεις και κοντεύεις να γράψεις βιβλίο!!!πολλά μπράβο!!!δεν έχω λόγια!!!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φαντάσου να ήταν 10 οι λέξεις! Με αυτές θα γερνούσα!!!

      Διαγραφή
  12. Αχ το έχω ρουφήξει πια! Πάω φουλαριστή για τη συνέχεια να δω τι θα γίνει! Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

.

Η φωτογραφία μου
"Κι αν νικημένη η ομορφιά, ανίκητα τα μάτια, που κάποτε λοξοδρομούν και βρίσκουν μονοπάτια. Κι αν μεγαλώνω, το παιδί χτίζει γλυκιά αλήθεια και πλάθει μες στην πόλη του γαλήνης παραμύθια. Και σαν τα ερωτήματα ζητήσουν απαντήσεις, ξεχειλισμένες μαγικές μέσα μου συγκινήσεις." Άρης Άλμπης