Μοιράζω παράσημα!

Ήρθε η Misyy Merida και έδωσε τίτλο στις σκέψεις μου των τελευταίων ημερών: αξίζουμε παράσημο όσο παραμένουμε άνθρωποι. Όσο συγκινούμαστε, αντιστεκόμαστε, μιλάμε. Όσο δεν παγώνουμε μπροστά στη βαρβαρότητα, δεν παραδινόμαστε στην φόβο, όσο δεν βουλιάζουμε στην αδράνεια.

Αυτό που συμβαίνει τόσα χρόνια στη Γάζα, κι άλλοτε πέφτει φως πάνω του κι άλλοτε όχι, κορυφώνεται τώρα με μια οφθαλμοφανή γενοκτονία. Δεν υπάρχει άλλη λέξη, δεν υπάρχει δικαιολογία. Γι' αυτό και δεν χρειάζεται να βρίσκουμε επιχειρήματα για να υποστηρίξουμε τη συγκεκριμένη λέξη.

Πρέπει να επιλέγουμε τους συνομιλητές μας κάποιες φορές.

Αλλά και να τολμάμε να μιλάμε δημόσια όχι μόνο για την Παλαιστίνη, μα για κάθε αδικία που συμβαίνει γύρω μας, για κάθε μικρή βαρβαρότητα που λερώνει τον μικρόκοσμό μας. Να τολμάμε να υποστηρίζουμε στην καθημερινότητά μας τον άνθρωπο που υποφέρει, να υπερασπιζόμαστε τον άνθρωπο που αδικείται.

 

Να τολμάμε, τέλος, να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Με κάθε τρόπο. Ένας τέτοιος τρόπος ήταν για μένα και το παραμυθοδρώμενο, μια εγωιστική κίνηση στην οποία όσοι ανταποκριθήκατε αξίζετε παράσημο! 

 

-Η βασιλοπούλα που επέλεξε τη σιωπή - Ένα κουμπί στο φεγγάρι

-Η Χιονάτη, οι εφτά νάνοι, και κάποιοι ακόμη - Οξεία γλωσσοπάθεια

-Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός γέρο-Λύκος - Οξεία γλωσσοπάθεια

-Τα... καινούρια ρούχα του βασιλιά - Σμαραγδένια

-Η Σταχτοπούτα, που λεγότανε Λουίζα - Οξεία γλωσσοπάθεια

-Ένα παραμύθι είναι η ζωή - Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή

-Η Τραπουνζέλ - Οξεία γλωσσοπάθεια

-Το κορίτσι με τα σπίρτα: Η φλόγα που δεν έσβησε ποτέ - Εκφράσου

-Οι δώδεκα ορφανές βασιλοπούλες - Ένα κουμπί στο φεγγάρι