Άφεση χρέους

Το φάντασμα της Κυριακής

Γουλιά τη γουλιά

Πνευματικός οδοδείκτης

Το κίνημα με τους οδοδείκτες

Ελεύθερος σκοπευτής

Η συνειδητοποίηση των έντεκα

Μέχρι να περάσει η μπόρα

Πορτοκαλί

Η εκδίκηση μιας λέξης

Ένα όνειρο στο μπαλκόνι

Δάκρυα - ουράνια τόξα

Η καλύτερή της φίλη

Το ξημέρωμα την έβρισκε πάντα στο παράθυρο. Να πίνει τον πρωινό καφέ παρέα με την καλύτερή της φίλη. Οι περισσότεροι δεν την ήθελαν, τους εκνεύριζε. Για την Ειρήνη όμως ήταν η πιο όμορφη συντροφιά. Ίσως και η μοναδική.

Ράσυ και Μολντ

Στη σκιά του γέρο-πλάτανου είχαν στήσει καβγαδάκι. Ποιος ήταν καλύτερος δάσκαλος;

Η Ράσυ, που εφάρμοζε καινοτόμες εκπαιδευτικές μεθόδους ή ο Μολντ, που μετέφερε στις νέες γενιές τη σοφία των παραδόσεων;

Κάπου-κάπου τους διέκοπτε το ποδοβολητό των μικρών. Τα κοιτούσαν τότε με συγκίνηση και τα συντρόφευαν στο παιχνίδι με το βλέμμα. Σαν αστραπή έρχονταν στο μυαλό τα παιδιά που είχαν περάσει από το σχολείο. Και ύστερα πάλι καβγαδάκι!

Και το σύθαμπο πάντα καρτεράει

Ένα λεπτό ακόμα ζητάω από το χρόνο, όμως κι αυτός έχει κεσάτια: πίστωση τέρμα. Κι έτσι βρίσκομαι εδώ ώρες, αν και χρειάζομαι μόνο ένα λεπτό ακόμα, μια ανάσα ακόμα, βρε αδερφέ, πριν περάσω απέναντι.

Η φιλαυτία δεν με εμπνέει!

by Lyamkin Alexander

Η χορεύτρια των Χριστουγέννων

Περίμενε υπομονετικά. Μέχρι τα φώτα του δέντρου να συναντήσουν το φως του φεγγαριού. Και τότε γλίστρησε σα γάτα! Κυλίστηκε για λίγο στο χαλί. Χουζούρεψε στη χρυσόσκονη που είχε σκορπίσει στο δωμάτιο. Ύστερα σκαρφάλωσε στο παράθυρο. Κρυφοκοίταξε. Ο αγαπημένος της ήταν εκεί! Απέναντι, στο μπαλκόνι, όπως κάθε βράδυ.

Θα χόρευε μόνο για εκείνον! Το χιονάνθρωπο που αναβόσβηνε σαν να ‘λεγε: «Σ’ α-γα-πώ, σ’ α-γα-πω, σ’ α-γα-πώ».

Ήθελα να πω...

 

Καμιά φορά απομακρυνόμαστε από αυτό που θέλουμε, ενώ βρισκόμαστε πολύ κοντά, γιατί... τόσο πολύ το λαχταταράμε, που δεν έχουμε υπομονή να περιμένουμε να ωριμάσει, όσο το ονειρευόμαστε, τόσο το εξιδανικεύουμε, όσο ζούμε, τόσο άλλα πράγματα μας τραβούν την προσοχή.